Δράσεις άλλων φορέων

«6 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα» – Ρένα Κωνσταντάκη

Οκτωβρίου 26, 2011 από kikitri

Φως και σκιές χορεύουν μαζί με τη Γιουμίκο Γιοσιόκα και τον Ρουμπέν Αντονιάνο Βιλλαλόμπος, στην παράσταση της Ρένας Κωνσταντάκη «6 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα» η οποία θα ανέβη για πρώτη φορά στην Αθήνα, 02,03 και 04 Δεκεμβρίου στο θέατρο του ιδρύματος “Μιχάλης Κακογιάννης”,  πριν ξεκινήσει τη διεθνή της καριέρα. Είναι το τρίτο έργο της  ψυχολόγου και χορογράφου Ρένας Κωνσταντάκη μετά το “Τραγούδι της Ιριδας” και το “Εν Oν”,  παραστάσεις με τις οποίες έγινε γνωστή στη χώρα μας η  διάσημη Γιαπωνέζα χορεύτρια του μπούτο.


Στη νέα της -πολύ πιο ώριμη- παράσταση, η Ρένα Κωνσταντάκη ξεπερνάει τα κλισέ του χορού μπούτο -ο οποίος πάντως μαζί με τη συστημική της ματιά παραμένουν τα “κλειδιά” για το έργο της-, ενεργοποιεί τη μακρόχρονη εμπειρία της ψυχοθεραπείας που φέρει στις αποσκευές της, εμπνέεται από τον γερμανικό εξπρεσιονισμό και την γιαπωνέζικη αισθητική για να συνθέσει πάνω στη σκηνή του θεάτρου το φως και τις σκιές με τις αντανακλάσεις, τα συναισθήματα, το καθρέφτισμα, τα προχωρήματα και τις αλλαγές και εν τέλει με την κυκλικότητα που υπάρχει στη ζωή. Και ανάποδα. Στη δική της επαγγελματική πορεία,  αφήνει πίσω της το γραφείο της ψυχοθεραπεύτριας, κλείνει, θα λέγαμε, τον κύκλο αυτό ενώ έχει ήδη ανοίξει άλλους δρόμους και άλλους κύκλους. Εχοντας αφομοιώσει το μπούτο εισάγει βασικά στοιχεία του γιαπωνέζικου χορού όχι μόνο στις χορογραφίες αλλά και στα σεμινάριά της με τα οποία προσδοκά να ευαισθητοποιήσει τους ανθρώπους για να δουν κομμάτια από το παζλ του δικού τους εαυτού.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Γιατί «6 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα»;

Ο τίτλος έχει να κάνει με ένα ναυτικό όρο που έχει σχέση με το λυκόφως και το λυκαυγές. Την ώρα που ο ήλιος είναι πλέον κάτω από τον ορίζοντα υπάρχει αυτό το ιδιαίτερο φως μέχρι τη στιγμή που βλέπουμε ακόμα.  Και πάλι τα χαράματα πριν ανέβη ψηλά και τον δούμε εμείς είναι μια ειδική ώρα που υπάρχει το ίδιο φως. Το φως το πρωί πριν δούμε τον ήλιο και το βράδυ όταν δεν τον βλέπουμε πια αλλά δεν έχει σκοτεινιάσει ακόμα.

Πώς συνδέεται αυτή η ώρα με την παράστασή σας;

Ξεκίνησε ανάποδα. Πρώτα μου ήρθε η έμπνευση και δούλεψα πάνω σ’αυτή.  Κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας αισθάνθηκα ότι κάποιες φορές  υπάρχει αυτό το φως στο έργο γιατί πραγματεύεται πάρα πολύ τις σκιές, την αναζήτηση αυτής της γυναίκας σε σχέση με τους άλλους και με τον ίδιο της τον εαυτό. Είναι ένα φως που συχνά δίνει ένα συναίσθημα αναζήτησης, μοναξιάς, μοναχικότητας. Οσο περισσότερο το επεξεργαζόμουν τόσο έμπαινα στην αίσθηση ενός συγκεκριμένου συναισθήματος όπως αυτό που έχω εγώ τουλάχιστον όταν βρίσκομαι μπροστά από τον ορίζοντα με αυτό το συγκεκριμένο φως το οποίο επιπλέον είναι πολύ ωραίο, είτε στο τελείωμα είτε στο ξεκίνημα της μέρας. Μου αρέσει πάρα πολύ και γιατί κάνει τον κύκλο μιας μέρας. Είναι αυτή μια μοναχική στιγμή που είμαστε πάρα πολύ με τον εαυτό μας…

…ούτε καν με τη σκιά μας.

Ναι ούτε καν με τη σκιά μας γιατί είναι η μόνη ώρα που δεν βλέπουμε σκιές. Ετσι λοιπόν όπως έψαχνα αυτό το φως βρήκα τον όρο «6 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα». Μου άρεσε πάρα πολύ και ποιητικά αλλά και γιατί βρήκα την κυκλικότητα που υπάρχει. Μου άρεσε πάρα πολύ που αυτό το 6 με 12 μοίρες υπάρχει και το βράδυ και το πρωί.

Σας άρεσε η επανάληψη;

Η κυκλικότητα. Πράγματα συμβαίνουν. Ξεκινάνε την ημέρα με κάποια άλλα συναισθήματα, τελειώνουν το βράδυ ίσως με κάποια άλλα συναισθήματα αλλά υπάρχει ο κύκλος.  Θα ξυπνήσουμε πάλι το πρωί και έχουμε πάλι τις αναζητήσεις μας, τις ελπίδες μας, τα όνειρά μας , σκεφτόμαστε πώς θα περάσουμε τη μέρα μας. Και πώς τελειώνει το βράδυ; Με μια μελαγχολία καμμιά φορά και με έναν απολογισμό. ‘Ετσι το αισθάνομαι όλο αυτό που μπορεί να έχει μέσα του και ρομαντισμό αλλά το σίγουρο είναι ότι είμαστε πάρα πολύ σε επαφή με  τον εαυτό μας, με αυτά που εμείς αναζητάμε.

Καθώς η γη γυρίζει την ώρα του λυκόφωτος ο ήλιος φεύγει, στο λυκαυγές εμφανίζεται πάλι.  Αν παγώναμε αυτές τις δύο εικόνες θα φαινόταν η μία σαν καθρέφτισμα της άλλης. Μπαίνει άραγε το καθρέφτισμα στο σενάριο του έργου σας;

Ναι πολύ έντονα γιατί όλο αυτό το έργο πραγματεύεται την αναζήτηση της επαφής του ατόμου με τους άλλους, τους οποίους  βάζω σαν σκιές  πάνω στη σκηνή αλλά και την αναζήτηση του ίδιου του εαυτού. Ετσι λοιπόν οτιδήποτε βιώνει το άτομο, συμβαίνει κατά τη διάρκεια του έργου με αυτές τις σκιές που χορεύουν γύρω του. Είναι συνεχώς ένα καθρέφτισμα με τα ίδια τα συναισθήματά του ανεξάρτητα  αν εγώ τα βάζω στις σκιές των άλλων ή του ίδιου του εαυτού. Αλλά για μένα όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι καθρεφτίσματος του ίδιου του ατόμου με τον εαυτό του.

ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

Βασίζεται στη βιογραφία μιας γυναίκας που ξεκινάει από τη γέννησή της και φτάνει μέχρι κάποια ηλικία,  όχι μέχρι το τέλος της ζωής της. Είναι  η πορεία της μέσα από την αθωότητα, μέσα από την παιδικότητα, το πώς αναζητά και εξερευνά τον κόσμο, πώς βγαίνουν οι επιθυμίες της σε σχέση με την επαφή με τον έξω κόσμο όλο και περισσότερο, και τα διάφορα στάδια που περνάει μεγαλώνοντας.

Στην αρχή είναι ένα παιδί, που μεταμορφώνεται σε μια νέα γυναίκα, αθώα όμως ακόμα και με τον ναρκισισμό της η οποία  δοκιμάζει τη ζωή της και τις επαφές της με τους άλλους μέσα από μια αφέλεια ακόμα. Σιγά σιγά όμως αυτό το άτομο μαζεύει εμπειρίες -και όπως ξέρουμε,  όσο μεγαλώνουμε βιώνουμε και τραυματικές εμπειρίες- έτσι μπαίνει σε ένα φαύλο κύκλο. Και όσο δεν μαθαίνει από τις εμπειρίες αυτές τόσο βαθύτερα μπαίνει στο αδιέξοδο.

Το πιο σημαντικό κομμάτι του έργου κατά τη γνώμη μου είναι όταν ανακαλύπτει τη δική της σκιά. Νομίζουμε πάντα ότι ξέρουμε τον εαυτό μας, ξέρουμε πολύ καλά τι φέρουμε και τι βγάζουμε προς τα έξω. Εμένα, όμως, με ενδιαφέρει να δείξω ότι δεν ξέρουμε καλά τον εαυτό μας. Η σκιά του εαυτού μπερδεύεται με τις σκιές των άλλων. Και τι συμβαίνει τότε; Η φιγούρα του έργου μπαίνει ακόμη πιο βαθειά στο αδιέξοδο.


Στο έργο σας λοιπόν, πρωταγωνίστρια είναι μια γυναίκα και οι σκιές, η σκιά του εαυτού της και των άλλων. Υπάρχουν άλλοι χορευτές;

Βασικά είναι μια σόλο παράσταση της Γιουμίκο Γιοσιόκα εκτός από ένα κομμάτι που βγάζω μια φιγούρα από αυτές τις σκιές και την κάνω πραγματική. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας άντρας που χορεύει μαζί της ένα ντουέτο. Ξαναγίνεται όμως σκιά όπως συμβαίνει και στη ζωή μας. Σε πάρα πολλές σχέσεις βιώνουμε πολύ σημαντικά πράγματα για μας και έχουμε μια ψευδαίσθηση του αιώνιου που όμως για κάποιο λόγο δεν συμβαίνει, έτσι λοιπόν κι αυτή η φιγούρα χάνεται  πάλι μέσα στις σκιές που εδώ συμβολίζουν τις εμπειρίες της, το παρελθόν της, τις αναμνήσεις της, καλές και κακές αλλά και αυτό που δεν έχει τελικά, που το χάνει.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ

Διαλέξατε μια Γιαπωνέζα χορεύτρια του μπούτο (butoh) και έναν χορευτή  Μεξικάνο. Γιατί;

Εκεί μπαίνει μια άλλη παράμετρος δική μου που με διέπει γενικότερα. Η πολυεθνικότητα και η ενέργεια των ατόμων που κατάγονται από διαφορετικές χώρες και το κράμα που δημιουργείται από τη συναλλαγή τους είναι για μένα ένα πολύ ενδιαφέρον πεδίο διερεύνησης. Με αυτή την έννοια, ο άντρας δεν ήταν απαραίτητο να είναι Μεξικάνος. Θα μπορούσε να είναι και Έλληνας, τυχαία έγινε. Στην αρχή είχα επιλέξει καποιους έλληνες χορευτές οι οποίοι όμως δεν μπορούσαν να  χορέψουν αυτό τον καιρό και έτσι προέκυψε η συνεργασία με τον Ρουμπέν.  Το ενδιαφέρον για μένα είναι ότι με τον τρόπο αυτό μπαίνει στο έργο μου η Ελλάδα και η Γερμανία (εγώ η ίδια είμαι μισή Ελληνίδα μισή Γερμανίδα), η Ιαπωνία μέσω της Γιουμίκο και το Μεξικό με τον Ρουμπέν. Ακόμα κι αυτό το βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον τελικά, κι ας έγινε “φαινομενικά” τυχαία.

ΤΟ ΜΠΟΥΤΟ

To μπούτο (butoh) δεν είναι γνωστό, στο ευρύ κοινό τουλάχιστον.Τι σας έχει ελκύσει εσάς;

Το μπούτο είναι μια μορφή χορού που ξεκίνησε στην Ιαπωνία -αρκετά αργά- το 1957 από κάποιους καλλιτέχνες οι οποίοι με το χορό τους θέλανε να δείξουν  ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο αξιοπρεπή και τόσο τέλεια όπως τα καθόριζε η αισθητική των παρασταστικών τεχνών μέχρι τότε. Εμπνευσμένοι από τον γερμανικό εξπερεσιονισμό, τον σουρεαλισμό και το κίνημα dada έσπασαν τις υπάρχουσες δομές του χορού προσπαθώντας να δείξουν και τη σκοτεινή ή την άσχημη πλευρά των πραγμάτων. Ας μην ξεχνάμε ότι είχε προηγηθεί η τεράστια καταστροφή της Χιροσίμα. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα. Πώς θα αποτυπωθούν οι τωρινές καταστροφές σε όλα τα επίπεδα, οικολογικά, οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά, ατομικά- ή πώς θα επηρεάσουν την τέχνη του αύριο; Προσωπικά επηρεάστηκα από όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας αυτή την εποχή πράγμα που με οδήγησε να κάνω αλλαγές στο σενάριο του έργου μέχρι την τελευταία στιγμή.

Στο μπούτο βρήκα αυτό που ζητάω. Είναι ένας χορός που χρησιμοποιεί το σώμα σαν ένα συνεχώς μεμεταλλασσόμενο ζωντανό γλυπτό. Πηγαίνει κανείς πολύ βαθειά στον εαυτό του για να μπορέσει να συνδεθεί με αρχέγονες, προσωπικές ποιότητες, σε επαφή με το περιβάλλον. Αυτό μάλιστα που με ήλκυσε περισσότερο είναι η ελευθερία της έκφρασης. Στο μπούτο δεν υπάρχουν προκαθορισμένες φόρμες.

Είσαστε χορεύτρια;  

Οχι. Για πάρα πολλά χρόνια επαγγελματικά δούλεψα σαν ψυχολόγος, με το χορό όμως ασχολούμαι από τριάμιση ετών, επειδή ήθελα να γίνω χορεύτρια κι ας μην έγινα τελικά. ΄Εγινα όμως χορογράφος γιατί μπροστά μου έβλεπα πάντα εικόνες. Και σίγουρα τώρα πια που κατέληξα σ’αυτό, κατάλαβα ότι οι γνώσεις μου και όλα αυτά που έχω γνωρίσει μέσω της  ψυχολογίας για τον άνθρωπο, την ψυχή του και το πνεύμα του είναι  πολύ μέσα σ’αυτά τα οποία κάνω τώρα. Φτιάχνω  ιστορίες και μέσω της χορογραφίας προσκαλώ τον θεατή να συνδεθεί με συναισθήματα πανανθρώπινα, ίσως να ταυτιστεί, να δει πράγματα για τον εαυτό του ή να πάρει έστω ένα μικρό ερέθισμα  και μέσω μιας κάθαρσης να αποκομίσει κάτι για εκείνον.  Γιαυτό πάντα στο τέλος μου είναι σημαντικό να ανοίγω μια μικρή πόρτα μέσα από την οποία ο θεατής θα μπορούσε να επεξεργαστεί θέματα που τον απασχολούν.

Η ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ

Από την παράσταση «Εν Ον»

Εχω δει στο παρελθόν δικές σας παραστάσεις, το «Τραγούδι της Ιριδας» και το «En On». Οι «6 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα»  είναι άραγε συνέχεια τους;

Η μία παράσταση με οδηγεί στην άλλη. Εβλεπα ότι ήδη στις προηγούμενες υπήρχε η αίσθηση της σκιάς. Εβλεπα ότι ήθελα να αποτυπώσω εικόνες σκιών χωρίς να ξέρω ακόμα τι ψάχνω και μετά ως δια μαγείας ή μάλλον ως ακολουθία βγήκε αυτό σαν κύριο θέμα.

Οπως περιγράφετε το καινούργιο σας έργο είναι σαν να ωριμάζει  μια κεντρική ιδέα.

Νομίζω ότι όταν πηγαίνουμε τόσο βαθειά στον εαυτό μας αντλούμε όλα τα κομμάτια από κάποιο εσωτερικό χώρο δικό μας. Από κει βγαίνουν όλα αυτά  και το ένα μας οδηγεί στο άλλο. Στην αρχή πίστευα ότι απλά μου αρέσουν οι εικόνες αυτών των σκιών τις οποίες  στις προηγούμενες παραστάσεις τις απέδιδα περισσότερο σαν αίσθηση. Τώρα όμως  γίνονται αυτές το κεντρικό θέμα της παράστασης. Ετσι κατάλαβα ότι αυτό που αποτύπωνα τότε σαν εικόνα ήταν κάτι που ήδη δούλευε μέσα μου για να βγει τώρα έτοιμο αυτό το έργο.

Η Γιουμίκο Γιοσιόκα και η Εύη Τζώρτζη στο «Τραγούδι της Ίριδας»

Ο καθρέφτης ήταν παρών ακόμη και στα σκηνικά σας στις προηγούμενες παραστάσεις.  Υπάρχει και στις «6 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα»;
Σ’αυτή την παράσταση δεν υπάρχει ο καθρέφτης αλλά υπάρχει το καθρέφτισμα με έναν άλλο τρόπο καθώς η Γιουμίκο, ο Ρουμπέν, οι σκιές και το φως χορεύουν μαζί.

Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με μια Γιαπωνέζα χορεύτρια;

Τη Γιουμίκο τη γνώρισα σε ένα δικό της σεμινάριο χορού. Δίνει σεμινάρια σε όλο τον κόσμο, είναι μια διάσημη χορεύτρια μπούτο. Είχα ήδη μπει στο χώρο του μπούτο με έναν άλλο χορευτή, τον Μασάκι Ιουάνα, όταν έμαθα ότι θα έρθει στην Ελλάδα η Γιουμίκο Γιοσιόκα και ήθελα να χορέψω μαζί της. Τότε ήδη ετοίμαζα την πρώτη μου παράσταση  χωρίς να ξέρω αν ήθελα να χορεύουν ένα ή δύο άτομα.

Οταν γνώρισα τη Γιουμίκο, με ενέπνευσε πάρα πολύ ο τρόπος που κινείται και το μοιράστηκα μαζί της. Τότε μου πρότεινε να χορέψει στην παράστασή μου. Η συνεργασία μας δηλαδή προέκυψε κατά κάποιο τρόπο από παρεξήγηση και έτσι η Γιουμίκο έρχεται στην Ελλάδα -για να χορέψει σε δική μου παράσταση- για τέταρτη φορά.

Πώς είναι η συνεργασία σας;

Είναι πάρα πολύ καλή. Νομίζω ότι παίρνουμε και οι δύο μέσα από αυτή.  Από τη δική μου πλευρά γιατί με μια τέτοια χορεύτρια μπορώ να πραγματοποιήσω τις ιδέες μου και από τη δική της, όπως μου έχει πει η ίδια γιατί της αρέσει ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζω μια χορογραφία. Της ανοίγουν διαφορετικοί τρόποι έκφρασης.

Οι παραστάσεις σας μου άρεσαν  πάρα πολύ γιατί  μου διακινούν τρομερά συναισθήματα.

Ωραία, μ’αρέσει αυτό (γέλια)…

ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ

Από ποιες άλλες χορευτικές τάσεις έχετε επηρεαστεί;

Ξεκίνησα από τον κλασικό χορό, που χόρευα για χρόνια, μετά τζαζ, κατόπιν πέρασα στον σύγχρονο χορό και τέλος στο μπούτο. Ολα αυτά μαζί με έχουν επηρεάσει για να δω από ποια δική μου πηγή, από ποιο κράμα βγαίνει αυτή η δική μου κίνηση. Αισθάνομαι πάντως ότι το κλειδί για να τα συνδέσω όλα αυτά μου το έδωσε το μπούτο. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.  Αυτή η συγκέντρωση στον εαυτό μου, στην κίνησή μου, στο σώμα μου, στην ψυχή μου μέσα από αυτό το training μου έδωσε πραγματικά τις εικόνες που επιθυμώ να βγαίνουν από την κίνηση αυτή.

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ

Σκεφτόσαστε να βγάλετε την παράστασή σας εκτός Ελλάδας;

Ναι είμαστε τώρα σε μια τέτοια φάση και με τη Γιουμίκο η οποία χορεύει σε  διάφορες χώρες. Βασικά σκέφτομαι να ξεκινήσω από το Βερολίνο το οποίο το ξέρω κι εγώ είναι και η βάση της Γιουμίκο.

Ετοιμάζετε ίσως την επόμενη παράστασή σας ή όχι ακόμη;

Η αλήθεια είναι ότι έχει αρχίσει ήδη να γεννιέται μέσα μου η επόμενη. Οσο δούλευα αυτή την παράσταση και ίσως εξ αιτίας όλων αυτών  που μας συμβαίνουν σήμερα που είναι πολύ ανησυχητικά, τόσοι πόλεμοι και βία και οι άνθρωποι να παλεύουν πάρα πολύ για να κρατηθούν στην ισορροπία τους, μου βγήκε μια ιδέα. Μου ήρθαν κάποιες εικόνες. Ετσι ξεκινάει πάντα μια παράσταση, πρώτα σαν εικόνες τη βιώνω και μετά σαν πράξεις. Έχει να κάνει με την ειρήνη και τον πόλεμο, με τη βία και με την αρμονία, την ειρηνική αρμονία. Είναι ένα θέμα που μας απασχολεί όλους και αυτό που με ενδιαφέρει στις παραστάσεις, είναι να υπάρχει κάτι κοινό, κάτι πανανθρώπινο, για μένα είναι πολύ σημαντικό. Ισως επειδή είμαι και ψυχολόγος, να είναι τελικά μια εξέλιξή μου το να μεταφράζω όλα αυτά που καταλαβαίνω, αισθάνομαι, σκέφτομαι σε χορό. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ ένας χορός που να μπορεί να προσφέρει στον θεατή ένα σπόρο για τη συνειδητότητά του.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ

Ο χορός, το θέατρο από την αρχαιότητα ήταν ανέκαθεν θεραπευτικά. Εσείς είσαστε ψυχοθεραπεύτρια εδώ και χρόνια, ο χαρακτήρας του έργου σας λοιπόν έχει έναν εμφανή θεραπευτικό χαρακτήρα. Εχετε σκεφτεί μήπως να συνδυάσετε αυτές τις παραστάσεις θεραπευτικά και το αντίστροφο; Σκέφτομαι ότι βάζετε την εμπειρία σας ως θεραπεύτρια στις παραστάσεις σας…

…αναγκαστικά αφού έχει γίνει ένα με μένα.

Αναρωτιέμαι αν το κάνετε  και ανάποδα, αν δηλαδή βάζετε το χορό στη θεραπεία.

Νομίζω ότι αυτή είναι η εξέλιξή μου. Είμαι συστημική ψυχολόγος δηλαδή ανήκω στον κόσμο που εξηγεί τα πράγματα μέσα από τη θεωρία των συστημάτων που είναι ένα τεράστιο θέμα για να το εξηγήσουμε τώρα. Το πιο απλό που μπορώ να πω είναι ότι στη δική μου εξέλιξη -που ανοίγουμε κύκλους και κλείνουμε κύκλους για να περάσουμε εξελεικτικά σε άλλους κύκλους- οδηγήθηκα εκεί. Περνάω στην τέχνη και η χορογραφία είναι το μέσο έκφρασης και επαφής μου με τον θεατή. Φυσικά δεν μπορώ να ξεχάσω την ιδιότητά μου του θεραπευτή. Εχω ξεκινήσει σεμινάρια που συνδυάζουν σωματικό training με ψυχικό και πνευματικό training, έτσι μπορώ να τα ορίσω εν συντομία.

Σ’αυτά τα σεμινάρια το άτομο  αρχίζει να συνειδητοποιεί πιο ξεκάθαρα πόσο αλληλένδετα είναι το σώμα και η ψυχή και πως μπορεί να πάρει πληροφορίες είτε μέσα από το σώμα είτε η ψυχή του να του πει πράγματα που να κατευνάσουν ή να ελευθερώσουν το σώμα του.

΄Ενα τρίτο κομμάτι που το πιστεύω απόλυτα είναι ότι όσο ελευθερώνονται αυτά τα δύο επίπεδα  τόσο το άτομο έχει τη δυνατότητα να ανοίξει και πνευματικά. Αυτό προσπαθώ μέσα από τα σεμινάρια τα οποία δεν έχουν σχέση με ψυχοθεραπεία, θα τόλεγα ευαισθητοποίηση.

Σύμφωνα με τη θεωρία των συστημάτων ο άνθρωπος είναι ένα ον αυτοκατευθυνόμενο με δικό του σκοπό και στόχο. Πάνω σ’αυτό βασίζομαι. Απλά με διάφορες τεχνικές και μεθόδους που γνωρίζω από την ψυχοθεραπεία γιατί έχω περάσει από διάφορες εκπαιδεύσεις και έχω ένα μεγάλο υλικό ασκήσεων και τεχνικών με πολύ απλούς τρόπους, εκπαιδεύω τους ανθρώπους, τους τσιγκλάω κατ’αρχάς να συνδέσουν μικρές γέφυρες στο παζλ που είναι οι ίδιοι αφήνοντας  όμως σ’αυτούς τη “σκηνοθεσία του δικού τους έργου”.

ΤΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

Τα σεμινάριά σας απευθύνοται σε ένα ορισμένο κοινό, γυμνασμένο; Προσωπικά βρίσκω την ιδέα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, αλλά επειδή είμαι άνθρωπος του καναπέ και του βιβλίου αναρωτιέμαι αν μπορούν να συμμετέχουν και οι μάλλον αγύμναστοι…

Θα σας απαντήσω με ένα παράδειγμα. Κάποτε μια φίλη μου είπε “θα πας σε μάθημα μπούτο”.  Τότε τα είχα παρατήσει όλα για διάφορους λόγους. Της είπα έντρομη ότι έχω χρόνια να κάνω χορό και δεν είμαι δυνατή πια σωματικά. τη ρώτησα αν είναι μόνο για χορευτές. Γελώντας μου απάντησε “αν αυτό σου λέει κάτι μία από τις μαθήτριες είναι ογδόντα χρονών”. Μάλιστα, έρχονται και πολλοί άνθρωποι με κινητικά προβλήματα ακριβώς επειδή στο butoh δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το σεμινάριο απευθύνεται σε όλους, χορευτές και μη, γυμνασμένους και αγύμναστους.

Σας ευχαριστώ πολύ γι’αυτό το ωραίο ταξίδι.

Κι εγώ σας ευχαριστώ.

—————

Αναδημοσίευση από: http://www.kikitriantafylli.wordpress.com

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Υποβολη σχολιου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Εργαστηριο Διερευνησης Ανθρωπινων Σχεσεων:

Κονίτσης 33, Μαρούσι, Τ.Κ.:15125
Τηλ.: 210 8063665, 210 6129290
Fax: 210 8062113
Ε-mail: info@ergastirio.eu
Website: http://www.ergastirio.eu

E-mail επικοινωνίας για το Πρόγραμμα Κοινωνικών Δράσεων: pkd@ergastirio.eu

μερικες… γεφυρες ακομα:

ΑΡΧΕΙΟ ~ οι δημοσιευσεις του blog ανα ημερομηνια:

ΑΡΧΕΙΟ ~ οι δημοσιευσεις του blog ανα κατηγορια:

Δημοφιλη κλικ:

  • Κανένα

Εάν θέλετε να ενημερώνεστε για τις νέες δημοσιεύσεις του blog, συμπληρώστε το e-mail σας παρακάτω και πατήστε 'Εγγραφή'

Επισκεπτες

  • 20,048 hits
Αρέσει σε %d bloggers: